ก็ยังคงหากินกับเพื่อนกับฝูงต่อไป....

ใครจะบ่นว่าดิชั้นเอาเพื่อนมาเผาก็ช่าง....


เพราะมันเป็นเรื่องจริง





5555555555








ได้ฤกษ์เผาเพื่อนอีกคนแล้ว

อันที่จริงเรียกเผาก็ไม่น่าจะใช่ เอาเป็นว่าเล่าสู่กันฟังก็แล้วกัน






เธอคนนั้นคือดอกพิ ที่ฉันเคยอ้างอิง(และแอบอ้าง)

ไปในบล็อกหลายๆบล็อกก่อนหน้านี้......



ดอกพิเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง

หุ่นสูงโปร่ง (นี่ นางงามไหมล่ะมึง) ตาโต ผิวสีแทน

แต่มันบอกกับฉันว่า เพื่อนๆคนอื่นเรียกมันว่า เจเน็ท เขียว (อ้าว)




ฉันรู้จักกับดอกพิเมื่อตอนหกขวบ

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะได้อยู่ปอหนึ่งห้องเดียวกัน

โมเม้นในตอนนั้น ฉันไม่สนิทกับมันหรอก แต่ก็นับว่าคุ้นเคยกันดี

เพราะอะไรก็ไม่รู้ได้

(แต่จากการสันนิษฐานของฉัน

น่าจะมาจากการที่มันมีนามสกุลที่ไม่เหมือนใคร

กูจำมึงได้ก็เพราะนามสกุลนี่แหละค่ะ ขอบอก)



หากอ้างอิงจากที่ดอกพิเคยเขียนถึงฉันแล้ว

นับว่ามันมีความทรงจำในวัยเด็กเยอะกว่าฉันเสียอีก

นับตั้งแต่สมัยที่เราสองคนปีนขึ้นไปบนกระท่อมสูงๆเล่นด้วยกัน

หรือจะใช้กระเป๋าสะพายสีน้ำเงินๆเหมือนกัน

แต่ถึงจะใช้กระเป๋าสีเหมือนกัน อย่างหนึ่งที่ไม่เหมือนแน่ๆคือ



การที่กูใส่ของไม่รู้จักเจียมตัวค่ะ เค้าเรียกว่าจัดตารางสอนไม่เป็น

เรียนวันเดียวแต่เสือกเอาหนังสือของทั้งสัปดาห์ขนใส่มาเรียนทุกวันๆ

ด้วยเหตุนี้ กระเป๋าสีน้ำเงินของฉันจึงเน่าไปก่อนดอกพิโดยปริยาย




ในวัยเด็ก ฉันไม่สนิทกับดอกพิ

(ผู้มีนามจริงๆว่าพิมลพรรณ)เท่าไหร่

เพราะตอนปอหนึ่งที่สนิทนั้น ก็เป็นเพราะอยู่ห้องเดียวกัน

แต่พอขึ้นปอสอง ปอสาม และปอต่อๆไป ก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแล้ว

ฉันกับดอกพิก็เลยร้างลากันไปตามสมควร.........



มาประสบพบพักตร์กันอีกทีเมื่อตอนมอหนึ่ง

กาลครั้งนั้นมาจากฉันเริ่มเล่นไวโอลิน


และ.....ฮั่นแน่.......





ดอกพิก็มีอารมณ์สุนทรีย์เยี่ยงเดียวกับฉัน

มันก็เรียนไวโอลินและเข้าชมรมดนตรีสากลที่โรงเรียนด้วยเหมือนกัน

ฉันเห็นมันตั้งใจซ้อมอย่างเคร่งเครียด ฉันจึงทึ่งในตัวมันมาก........



แต่นึกไม่ถึง เพียงสองสามเดือนให้หลัง

ดอกพิกับไวโอลินของมันก็หายเข้ากลีบเมฆไปซะงั้น.......






ฉันเลยมารู้ทีหลังว่า

ที่มันเรียนเพราะท่านเย่ บิดาของมัน

(ผู้ซึ่งเป็นอาจารย์สอนวิชางานเกษตร)

อยากให้มันได้ร่ำได้เรียนดนตรี เผื่อจะได้เป็นกุลสตรีเหมือนกับคนอื่นๆ




แต่ผลก็อย่างที่เห็น เพราะนอกจากดอกพิจะเล่นอีตูด 13 (Etude 13)

ได้เพลงเดียวแล้ว

ดอกพิยังมาบ่นกับฉันว่า มันอ่านบรรทัด 5 เส้นไม่ออก(หรือไม่ชำนาญ)

มันเลยใช้วิธีจำโน้ตเอา 55555555




แต่สุดท้ายแล้ว ช่วงมัธยมต้นระหว่างฉันกับดอกพิ

ก็ยังถือว่าไม่มีอะไรมากอยู่ดี




จุดพีคของชีวิตฉันและดอกพิได้มาถึง

เมื่อเราสองคนขึ้นมอปลายนี่แหละ

ฉันเรียนศิลป์ฝรั่งเศสเช่นเดียวกับมัน

ช่วงนั้นฉันสนิทกับมันมากขึ้น

ในตอนแรกยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าเพราะอะไร


แต่ตอนหลัง เมื่อฉันมาลองคิดๆดูแล้ว

ฉันก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น....เราสองคนมีอะไรที่หมือนกันอยู่หลายอย่าง



- ปากดี ขี้นินทา

- หยาบโลนเป็นที่หนึ่ง

- ดูรายการอะไรที่คนเขาไม่ดูกัน

- เป็นเซียนดาราเก่าเก๋ากึ้ก




ประเด็นสุดท้ายดูเหมือนจะสำคัญยิ่ง

เพราะฉันกับดอกพิ

ต่างก็มีความรู้ในเรื่องดาราจนแทบจะไม่มีใครเก่งกว่าใคร




ดูเหมือนว่า เราสองคนจะสนใจในตัวประกอบละคร

มากกว่าดารานำซะอีก 55555




ครั้งหนึ่ง(อันที่จริงหลายครั้ง) ฉันทายแฮ้งแมนกับดอกพิ

แต่ละคนล้วนขุดดาราชนิดที่ว่า คนในยุค รศ. 112 เท่านั้นถึงจะรู้จัก

มาทายกัน........




ไม่น่าเชื่อค่ะ ฉันและดอกพิตอบถูกหมด

โดยไม่มีใครโดนแขวนคอเลย



ขอยกตัวอย่าง ถ้าคุณรู้จักคนใดคนหนึ่งในนี้

ก็ถือว่าเก่งแล้วนะคะ......


- โกร่ง กางเกงแดง

- ยูจีน เดชโยธิน

- เอกชัย พงศ์ดี

- ปริญญา ปุ่นสกุล (คนนี้ไม่ค่อยยาก)

- นัย สุขสกุล

- สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต (อันนี้ก็ง่าย ป้าทองนั่นเอง)

- มาลี เวชประเสริฐ (สิ้นชีพไปตั้งนานแล้วมันยังขุดมาทาย)


ฯลฯ





หากคุณรู้จักหมดทุกคนข้างบน

ก็ขอเชิญคุณมาเป็นชาว รศ. 112 กับเราค่ะ 5555




ดอกพิเป็นคนชอบถ่ายรูป

และรูปที่มันถ่ายออกมาก็นับว่าสวยระดับโลก



เพราะฉะนั้น ฉันจึงใช้(บริการ)มันถ่ายรูปบ่อยๆ

ทั้งนี้ทั้งนั้น เนื่องจากดอกพิเป็นคนรักการถ่ายรูป

ฉันจึงดอยรูปมันที่ถ่ายวิวทิวทัศน์ต่างๆ มาทำดิสเพลย์ใน msn

อย่างเด่นหราบาฮาม่า โดยไม่เคยใส่เครดิตให้มันเลย 55555

ช่างเป็นมิตรที่ประเสริฐอะไรเช่นนี้คะ คุณๆ



พูดถึงเรื่องดิสเพลย์ ฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่า

เราสองคนต่างก็มีนิสัยอีกอย่างที่เหมือนกัน นั่นคือ ชอบเล่นเน็ต



แต่รสนิยมในการเล่นเน็ตของเราไม่เหมือนกัน

เพราะในขณะที่ฉันเข้าเว็บบอร์ด เพื่อดูรูปที่คนอื่นเค้าวาดแล้วโพสไว้

ดอกพิกลับพอใจที่จะเข้าไปท่องเว็บซ้อเจ็ด

เพื่อนำข่าวคาวดาราต่างๆมาเล่า

หรือถ้ามันในอารมณ์หน่อยก็เข้า rotten.com เพื่อดูรูปศพไปโน่น

และส่งเป็นเมล์มาเผื่อแผ่ฉันตามประสาเพื่อนที่ดี (จุดนี้กูไม่ต้องการค่ะ)


อีกอย่างที่ดอกพินิยมอัพเดท นั่นก็คือ เว็บวีซีดีต้องห้าม

ถ้าถามว่าดอกพิเข้าไปทำไม ที่มันเข้าไปก็เพราะว่า

เข้าไปอัพเดท และมาบอกต่อฉันนั่นแหละ

เพราะฉันจะได้เข้าไปอัพเดทต่อตามมัน......


เพราะฉะนั้น ถ้าจะถามเรื่องวีซีดีต้องห้าม สามารถถามดอกพิได้ค่ะ

เพราะมันมีเป็นสิบ URL แม้กระทั่งเว็บทางลัดเอาไว้หนีตำรวจมันก็รู้

จนในบางครั้งฉันยังเคยคิดว่ามันเป็นเว็บมาสเตอร์เองด้วยซ้ำไป

(แต่เว็บพวกนี้มันก็ไม่ได้สรรหาเองหรอกนะ

ก็มีเพื่อนผู้ชายส่งมาให้ตามโอกาส แต่มันก็ตกมาถึงฉันในที่สุด)



นิสัยของดอกพิ มันเป็นคนตรงๆค่ะ

ออกจะร่าเริง และก็"แรง"ในบางครั้ง

อย่างหนึ่งที่ฉันนับถือมันก็คือ การที่มันเป็นคนตรง

พูดในสิ่งที่มันคิดได้มากกว่าฉัน

ฉันจึงอยากเป็นอย่างมันบ้าง เพราะฉันไม่ค่อยพูดอะไรตรงๆเท่าไหร่

ในบางครั้งมันก็ไม่ดีเหมือนกัน

กับการมานั่งทนเป็นหอยเสฉวนให้เค้าเหยียบย่ำเล่น

โดยที่ตัวเองไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรเลย.......



มาถึงความเปิ่นของดอกพิกันบ้าง

อยู่กับมันมาก็นาน ทำให้ฉันได้โมเม้นฮาๆของดอกพิมาเยอะ

แถมยังเป็นเรื่องที่ลืมไม่ลงอีกต่างหาก.....


เริ่มจากกาลครั้งหนึ่ง

ที่โรงอาหารใหญ่ของม.เกษตร ซึ่งเป็นที่เด็กนักเรียนสาธิตนิยมไปกัน

เพราะที่นั่นมีร้านการ์ตูนที่ชื่อ "เฮียหง่า" อยู่

เฮียหง่าก็ชื่อเจ้าของร้านนั่นแหละ

แต่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับทอปปิคของเรื่องที่คุยกันเลย

ดอกพิก็ยังอุตส่าห์เอาเฮียหง่าเข้ามาร่วมชะตากรรม

ในเรื่องเล่าของมันจนได้




เรื่องมีอยู่ว่า

ฉันและดอกพิ กำลังพูดถึงเรื่องอะไรซักอย่าง

นัยว่าเป็นการเล่าถึงการแต่งตัวของใครคนหนึ่ง

ที่มันใส่เสื้อแจ็คเก็ตไว้ข้างนอก

แล้วข้างในเป็นเสื้อยืดสีขาว......

ฉับพลัน ดอกยิมก็เข้ามาถามว่ากำลังเล่าเรื่องอะไรกัน





ด้วยความที่อยากเล่า

ดอกพิจึงโพล่งออกไปโดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ในใจ



"มึงๆ ก้อข้างนอกแม่งใส่แจ็คเกตใช่มะ

แล้วข้างในเป็นเฮียหง่า........"




ฉันเงียบ....ดอกยิมผู้มาแจมก็เงียบ

เพราะเราทั้งคู่ต่างก็ไม่เข้าใจว่าเฮียหง่ามันมาเกี่ยวอะไรด้วย

สงสัยมันคงมีเฮียหง่าในห้วงคำนึงมากไปหน่อย

ผลก็เลยออกมาเพ้อๆอย่างที่เห็น.........



ความเปิ่นของดอกพิที่ฉันจำได้ยังมีอีกอย่าง

ตอนม.4 บรรดานร.หญิงจะได้หยุด รด. กัน

วันนั้นที่หยุด ฉันและเพื่อนก็ยกขบวนไปดูหนังกัน

แน่นอน ดอกพิเป็นหนึ่งในขบวนเพื่อนนั้น

แต่มันตามไปทีหลัง.............



เราจะดู มิชชั่น อิมพอสซิเบิ้ล 2 กัน

ฉันและเพื่อนนั้นไม่รู้ว่าดอกพิก็จะดู เพราะมันไม่ได้บอกก่อน

ก็เลยจองตั๋วกันไปแล้วเรียบร้อย




แต่ทันใดนั้นเอง ดอกพิก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาแล้วถามว่า

ฉันกับเพื่อนจะดูหนังเรื่องอะไรกัน

พอฉันตอบไปว่าเป็นเรื่องนี้ มันก็ทำหน้ากรี๊ดกร๊าดแล้วบอกว่า จะดูด้วย

พร้อมกับขอดูตั๋วฉันว่าจองที่นั่งหมายเลขอะไรไว้ มันจะได้นั่งใกล้ๆกับฉัน



หมายเลขตั๋วฉันคือ C 15 และ C 16

แน่นอน มันจะเอาหมายเลข C 17 เพื่อจะได้นั่งใกล้ๆกัน



ดังนั้น ดอกพิจึงไม่รอช้า

รีบเซิ้งสะเดิดไปยังที่ขายตั๋วในทันใด

แต่ด้วยความรีบ มันกลัวว่าที่ที่มันอยากได้..


จะมีคนอื่นจองไปแล้ว.....







มันจึงรี่ไปจองตั๋ว

แล้วบอกว่า........




" พี่ๆ C 17 "







รู้สึกแปลกๆมั้ยคะ........






ทุกคนต้องรู้สึกค่ะ โดยเฉพาะอีพี่ที่ขายตั๋วยิ่งเหวอแดกเข้าไปใหญ่

ก็แม่งเล่นไม่บอกชื่อบอกรอบหนัง

ใครมันจะไปตรัสรู้ได้เองล่ะคะคู้ณ.........



พี่เค้าก็เลยเหวอค้างอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ฉันจะต้องสะกิดเตือนดอกพิ

ให้มันแจ้งรายละเอียดให้เรียบร้อย ก่อนที่มันจะได้ดูหนังในที่สุด........




มาถึงความรักของดอกพิกันบ้าง

ไม่รู้ว่าฉันโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

ที่ได้รับรู้เรื่องคนที่ดอกพิแอบปิ๊งปั๊งกิ๊งกั๊งมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ



นับตั้งแต่พี่ลีโอ พุฒ (ฮั่นแน่ กูยังจำได้นะคะ)

รุ่นพี่ที่โรงเรียนที่มันแอบกรี๊ดกร๊าด


พี่นัย

หน้าเหมือนใครไม่รู้แต่รู้ว่าดอกพิค่อนข้างคลั่งไคล้

ถึงกับปริ๊นรูปจากเนตเอามาเม้าแตกกับผองเพื่อน


กาจ ณ ' ถาปัด

เพื่อนดอกเอ้ที่ดอกพิได้ไปรู้จักโดยบังเอิญ

เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นดอกพิไม่ใช้ความเป็นคนตรงๆของมันให้เป็นประโยชน์


เพราะเวลาที่มันเจอกาจ (ซึ่งยืนอยู่อีกฝั่งของถนน)

มันก็จะตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า


"กาจหวัดดี"





แล้วมันก็แว้บปิ๊งไปอย่างรวดเร็ว

ไม่รู้ว่ามันอายที่ตะโกนออกไป หรือมันกลัวว่ากาจจะรู้ว่ามันเป็นคนตะโกน

อันนี้ฉันก็ไม่ทราบได้........




ถึงตอนนี้ ดอกพิมีทาร์เกทใหม่ในดวงใจแล้ว

แต่ฉันก็ไม่อาจไปก้าวก่ายความรักของมันได้

ก็ได้แต่ดู(และเสือก)อยู่ห่างๆ




เพราะหากวันไหนมันตกลงใจจะไม่มีแฟน

มันก็จะยังมีฉันผู้ซึ่งสถาปนาตัวเองเป็นประธาน

"ชมรมปลงตกชีวิตคู่"

อยู่เป็นเพื่อนกันไป.........






พูดมาถึงตรงนี้

ฉันก็อยากจะบอกดอกพิเหมือนกันว่า

มันเป็นหนึ่งในสามเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

คอยให้คำปรึกษา และแนะนำวิธีแก้แค้นต่างๆนานาให้ฉัน

ถึงฉันจะไม่เคยใช้มันก็ตาม แต่ฉันก็ค่อนข้างสนใจทีเดียว 5555







วันนี้เป็นวันเกิดของดอกพิค่ะ.........




มันมีอายุครบ 21 ปีบริบูรณ์

ซึ่งก็แก่กว่าฉันแล้ว






ด้วยลำพังคนทรัพย์จางเยี่ยงฉัน

ก็คงจะไม่มีอะไรให้มันมากนอกจากรถมินิที่มันโปรดปราน

ถึงขั้นบ้าคลั่งจนเป็นสาวก



มินิของกูเป็นมินิสองมิตินะฮะ

และขอโทษด้วย...


หลังจากที่กูวาดเสร็จแล้วก็พบว่าที่กูวาดไปแล้วนี่มันเป็นเวอชั่นเก่า

แต่ก็เอาเถอะ



HBD ค่ะดอกพิ มีความสุขมากๆนะเว้ยคะ.......









ใหญ่เบิ้มเลยเวรจริง 555555


เด๋วกูปริ๊นไปให้แล้วกันนะคะดอก......