มันจบแล้ว.....

ตลอดเวลาครึ่งปีที่พวกเราทำกันมา






มันผ่านไปแล้ว

ตลอดเวลาสามเดือน

ที่ทุกคนๆลงมือลงแรงสร้างมัน

ออกมาเป็นรูปเป็นร่าง......













และ....

มันจะเป็นความทรงจำที่ดี

ที่นับจากนี้ ไม่ว่าเราจะมองย้อนกลับไปกี่ครั้ง

มันก็ยังเป็นความทรงจำที่สดใสอยู่เสมอ






สองอาทิตย์ในหอประชุม

คือเวลาที่มีค่าที่สุดในชีวิต







นั่นคือสิ่งที่เราได้อะไรๆกลับมามากมาย

มิตรภาพ ความร่วมมือ ความรัก

และความเป็นนิเทศศาสตร์

(อิ๊ม..อิมว่ะ แต่พูดจริงๆนะเนี่ย)











ขอบคุณฝ่ายครีเอทีฟ ถึงแม้เราจะไม่ได้ไปถ่ายรูปด้วย

(แอบเฟลนะคะเนี่ย) แต่กูก็ได้รู้ว่าน้องๆบางคน(ที่จริงหลายคน)

เก่งกว่ากูอีกอ่ะ (ก็ไม่ใช่ว่าชั้นจะเก่ง)

การเป็นพี่ไม่ใช่ว่าจะต้องยึดติดกับความคิดตัวเองเสมอไป

แต่การทำงานเป็นทีมนั่นแหละสำคัญที่สุด


ขอบคุณอาร์ตที่ช่วยดราฟรูปให้

กูดราฟลงอิลลัสไม่เป็น.........


ขอบคุณน้องเอมที่ให้กูได้ช่วยมึง

กูว่ามึงสุดยอดจริงๆ


ขอบคุณกิฟท์ที่ทำโปสเตอร์สวยๆออกมา

(เพราะโปสเตอร์แก บัตรถึง Sold out ไปสี่รอบ)

ขอบคุณที่ยังเชื่อใจเรา ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน

ในบางวันที่กูไม่มีใคร.......(มึงคงจำไม่ได้แต่กูจำได้นะ)

แกเป็นประธานผลิตสื่อที่เก่งมากๆ ถ้ามึงไม่รู้ในจุดนี้









ขอบคุณฝ่ายพร็อบ ถึงแม้ดิฉันจะเข้าไปเนียนๆขอทำ

แต่มึงก็เต็มใจให้กูช่วย (ช่วยเยอะเชียล่ะ 555)

กูได้อะไรเยอะมากจากการทำพร็อบ......



ได้ร่วมลุ้นปืนของสมิธและน้องฌอนทุกรอบ

ว่าแม่งจะยิงออกหรือไม่ออก (ซึ่งไม่ออกซะเยอะ)

ได้ไปโลกแห่งร้านเช่าพร็อบ




พระเจ้าจอร์จ

เกิดมาไม่เคยเจอร้านอะไรพร็อบเป็นล้านขนาดนี้มาก่อน

มันคือโลกใหม่ของดิฉันค่ะ


ขอบคุณน้องพลอย น้องหนู น้องแอมเรือง

น้องเอ๋ย น้องส้ม น้องนุ่นมณี

ทุกคนช่วยกันสร้างสรรค์ ช่วยกันลุ้น

และที่หนักที่สุดคือ......ช่วยกันซ่อม

ปีนี้พร็อบเยอะชิบหายเลย แต่พวกแกก็ทำกันได้

ขอบคุณที่ช่วยกันนะ










ขอบคุณฝ่ายขายตั๋ว

ที่ให้ดิฉันได้เข้าไปเงือกช่วยหยิบบัตร

การหยิบบัตรเป็นสิ่งที่สนุกที่สุดในโลก

และดิฉันก็เชื่อว่า

บัตรในมือของผู้ชมส่วนใหญ่

ต้องผ่านขี้มือดิฉันมาแล้วอย่างแน่นอนค่ะ ฮี่ๆ




นักแสดง......



ขอบคุณฌอน - น้องพีท ที่ทำให้พี่น้ำตาซึมในฉาก 7 (และทุกฉากๆ)

ขอบคุณมาการ์เร็ท - ก้อง ที่ทำให้กูขำตลอดเวลา

ขอบคุณโซเฟีย - น้องแก้ว ที่ทำให้บทมีความเป็นดราม่ามากขึ้น

ขอบคุณเกรซ - น้องโบZB ที่สร้างความสดใสให้กับเวที

ขอบคุณอัลแบโต้ - ซัน ที่เล่นหล่อๆให้กูใจละลายอยู่บนชั้นสอง

ขอบคุณสมิธ - ป๋อง แกเลวมากๆ แกชั่วสุดๆ ได้ใจชั้นไปเต็มๆ

ขอบคุณชารอน - น้องปอ ที่เล่นได้เก่งมากๆ พี่เชียร์หนูมา 2 ปีแล้วค่ะ

ขอบคุณวิคตอเรีย - สไปรท์ ถ้าไม่มีมึง มันก็คงไม่มีรสชาติ

ขอบคุณมอดดี้ - น้องมด ที่คอยตบมุขให้ขำมากกว่าเดิม

ขอบคุณมาร์ติน - น้องปิง ที่เป็นคุณลุงเอื้ออาทรได้ฮากระเจิง

ขอบคุณอูโน่ - น้องแปว ที่ส่ายเอวได้น่ารักมากๆ

ขอบคุณดูเอ้ - น้องป้อง ที่น่ารักมากๆเพราะส่ายเอว

ขอบคุณบิลลี่ - น้องลูกกอล์ฟ เล่นได้สมบทบาทจริงๆ

ไม่มีใครรู้ว่ามึงเป็นตุ๊ดเลยเนอะนี่เนอะ

ขอบคุณลาลา - น้องแก้ม ที่เต้นบัลเล่ต์ได้น่ารักสุดๆ

ขอบคุณไบรอัน - น้องส้วม ที่พยายามเหลือเกิน

ในการเล่นมุขที่ไม่มีใครขำ (แต่เราขำนะ)

ขอบคุณบรูซ - น้องโต้ ที่ทำโต๊ะราคาสี่พันสองเจ๊งไป 1 ตัว(รักนะ)

ขอบคุณเอลีน - น้องฝน แม้จะออกน้อย พี่ก็ชอบหนูนะค้า




ขอบคุณทีมแดนซ์

ที่เต้นได้โคตรเก่งเลย พวกแกเกิดมาเพื่อเต้นจริงๆ ขอกราบ ขอกราบ



สุดท้าย

ขอบคุณทุกๆฝ่าย ที่ทำให้มันเกิดขึ้น

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่มาอยู่ช่วยกันทำงานจนดึกดื่น

ขอบคุณน้องๆทุกคน ที่ช่วยกันทำงานอย่างเต็มที่

ขอบคุณคนดูทุกๆคนที่มาซื้อบัตร

และให้อภัยในบางเทคนิคที่ผิดพลาดของพวกเรา






และขอบคุณคณะนิเทศศาสตร์จุฬาฯ

ที่ทำให้พวกเรามีโอกาสสร้างมันออกมา







.








.









.












THe LUCIANOs จบลงไปแล้วค่ะ

แต่ทุกๆอย่างนับตั้งแต่เวลาที่มันเริ่มต้น

จะยังอยู่ในใจเราตลอดไป........