วันนี้นั่งหนาวๆแล้วก็ฟังเพลงนี้ไปด้วย....






Try to Remember - Sung Si Kyung





ตาคนนี้ก็เป็นอีกคนที่เราชอบ เสียงมันนุ่มมาก
เหมาะกับเพลงบัลลาดได้อีก

ถ้าไม่นับเสียงซองที่ดิชั้นรักสุดๆแล้ว
เสียงคุณพี่ซิคยองคนนี้ก็กินขาดค่ะ

เพลงนี้ฟังแล้วได้อารมณ์มาก
ทั้งหนาวทั้งเหงา

ต้องขอบคุณเฮียๆอีกแล้วที่ทำให้เรารู้จักใครหลายๆคน 55
ถ้าไม่ดูคลิปเฮียๆ อีคนพวกนี้ดิชั้นก็จะไม่รู้จักเลย

มานั่งๆนึก นี่มันก็จะหมดปีละ
ปีนี้เราไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้กับประเทศชาติและคนอื่นๆเลยว่ะเฮ้ย
คืออาจจะมีบ้าง แต่รู้สึกว่ามันน้อยกว่าทุกปี

ไม่ใช่ปีที่เราพอใจว่ะ
คือพอใจกับหลายๆเรื่อง แต่ไม่ค่อยพอใจกับตัวเอง

ถึงจะเหลืออีก 11 วันก็เหอะ เขียนๆมันไปเลยละกัน
เผื่อสิ้นปีแล้วขี้เกียจเขียน 555 ขี้เกียจได้อีกกู
บอกแล้ว ชีวิตไม่ค่อยมีสาระ

ถ้าดูโดยรวมกับชีวิตเราในปีนี้ มันก็เรื่อยๆ
แต่เหมือนมันเรื่อยเกินไป เพราะอยู่ในภาวะจบแล้วหางาน
ระหว่างรอสัมภาษณ์ก็นั่งง่อยอยู่กับบ้าน ถือเป็นภาระของชาติโดยตรง
ไม่ได้เรียน ไม่มีรายได้ นั่งโง่ดูละครอยู่ที่บ้าน
ช่วยงานบ้านตามสมควร แต่ก็เหมือนชีวิตเรื่อยเปื่อยสุดๆ

บางทีเราก็มีความสุขนะที่มันเป็นอย่างงี้ แต่บางทีมันก็ว่างเปล่าเกินไปว่ะ
อยากมีประโยชน์ให้กับคนอื่นมั่ง

เอาเหอะ อย่างน้อยก็ยังไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ใช่มิคะ 555
(รึเปล่าวะ???)

แต่เรื่องที่ดีที่สุดในปีนี้ยังไงก็หนีไม่พ้นเรื่องเรียนจบ
กับได้ป๊ะหน้าเฮียๆ

เรียนจบนั่นยังไงก็จบอยู่แล้ว รู้ตัว
แต่โมเม้นรับปริญญานี่เป็นอะไรที่มีความสุขมากเลยนะ
มีความรู้สึกว่า โอเค กูทำได้แล้ว ทำให้ตัวเองมีความสุข
ทำให้พ่อแม่มีความสุข ชีวิตสำเร็จไปอีกขั้นแล้วค่า ไรงี้
ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพลังชีวิตของกูต่อไปว่าจะทำอะไรได้มั่ง

อีกเรื่องก็คือการได้ป๊ะหน้าเฮียๆ ถึงแม้จะไม่ได้เจอในระยะประชิด
แต่แค่เห็นบนเวทีนั่นก็มีความสุขแล้ว นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าชาตินี้จะได้เจอ
ช่วงที่เฮียๆมาเป็นช่วงที่เราพีคพอดีด้วยแหละ
มันเลยยิ่งมีความสุขเข้าไปใหญ่

ถือเป็น once in a Lifetime จริงๆ
ก็ไม่ได้หวังว่าครั้งต่อไปจะมีอีกนะ ตอนนี้เก็บโมเม้นนี้ไว้ในใจก็โอเคแล้ว
(เน่าค่า คุณแดงมาเอง)

ขอบคุณปีนี้ที่ทำให้เราเห็นเฮียๆ รู้จัก ST
บางทีเราอาจจะช้าไปหน่อยที่เพิ่งมาเห็นบอร์ดนี้
เพราะเราไม่ใช่คนชอบเข้าสังคม 5555

แต่อยู่ในคอมมูนิตี้นี้ก็ถือเป็นเรื่องดีในชีวิตมากๆเลยนะคะ
ทุกคนน่ารักจริงๆ (ตอนนี้คุณแดงกำลังประทับทรงเจ๊ หากน้ำเน่าโปรดอภัย)
ที่เราเข้ามาตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะเฮฮาปาจิงโกะขนาดนี้หรอกนะ
กะว่าจะอยู่เงียบๆเฉยๆ

แต่เพราะความที่ดิชั้นปัญญาอ่อนเองทำให้เก็บอาการไว้ไม่ได้ 5555
มันออกมาเองตามสันดานค่าคุณผู้ชมคะ

(ไม่ว่าบล็อกวันนี้จะมีใครอ่านหรือไม่ก็ตาม)
ยังไงก็ขอบคุณน้องๆพี่ๆทุกคนนะคะ บ้านนี้อบอุ่นมาก
เจ๊ไม่เคยอยู่บอร์ดไหนประจำหรอกนอกจากบอร์ดที่คณะ 555
แต่การเข้ามาแล้วมันมีความสุขแบบนี้ ทั้งน้องๆพี่ๆทั้งหลาย
แล้วก็เห็นหน้าเฮียๆทุกวัน เท่านั้นชีวิตหญิงวัยทองอย่างเจ๊ก็มีความสุขแล้วค่ะ

รัก ST จริงๆนะเออ~~~~

รักเจ๊ต่อไปนะคะ (พูดแบบจินตอนออกซิงเกิ้ล)
พี่เบิร์ดรักทุกคนจริงๆค่ะ 555 (มันมีคนรักฉันไหมวะเนี่ย???)


ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ยังอยู่ข้างกู
ขอบคุณที่ยังอยู่กับกูเสมอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เวลากูร้องไห้
เวลากูเครียด เวลากูทำอะไรแล้วไม่ได้ดั่งใจ

พวกแกก็ยังอยู่เป็นกำลังใจให้ชั้นเสมอมาทุกปี
ขอบคุณมาก ทั้งดอกยิม ดอกเม ดอกแป้ง ดอกเอ๋ย และอีกหลายๆดอก
ชั้นรักพวกแกจริงๆ เป็นเพื่อนกันแบบนี้ตลอดไปนะ ขอบคุณมากๆว่ะ

และที่ลืมไม่ได้ มาย เลิฟลี่ แฟมิลี่ ของดิชั้นค่ะ
ถึงแม้เราจะนอยๆพ่อกะแม่บ้างในบางที
แต่ยังไงเราก็รู้ว่าพ่อแม่รักเราที่สุด ถูกมั้ย?
ขอบคุณคุณพี่ด้วย ขอบคุณคุณปู่ คุณย่า สารพัดญาติ

ปีนี้อาจจะทำหน้าที่สมาชิกในครอบครัวไม่ดีเท่าที่ควร
แต่ปีหน้าและปีต่อๆไปจะพยายามให้มากขึ้นกว่านี้นะคะ T-T

สุดท้ายนี้แล้วจริงๆ ขอบคุณเฮียๆค่ะ

รักเฮียๆมากนะ ถึงจะรักช้าไปหน่อยแต่ก็รักมากจริงๆ
ถ้าไม่ได้เฮียๆ บางทีในปีนี้เราอาจจะแย่กว่าปกติก็ได้

รักเฮียๆค่ะ รักทุกคนที่พูดถึงข้างบนด้วยนะคะ~~~~


ขอให้อีก 11 วันที่เหลือก่อนขึ้นปีใหม่เป็นวันดีแบบนี้ต่อไปก็แล้วกัน
ขอให้ปีหน้าและปีต่อๆไป ชีวิตกูเปี่ยมสุขนะ สาธุ~~~~~