เพิ่งดู Fantasy Couple จบ
อยากจะบอกว่า ไม่ไหวแว้ววววว
เรคคอมเมนอีกรอบสำหรับคนที่ไม่ได้อ่านในบล็อกก่อนนู้น
มันสนุกมากจริงๆ ที่สำคัญคือน้ำตากูร่วงพรูอีกแล้วค่ะท่านผู้ชม
ทั้งๆที่มันไม่ใช่ละครรันทด มันเป็นละครตลก ตลกแบบฮาสะบั้น
แต่มันก็มีบางโมเม้นที่ทำให้เราน้ำตาซึม
ขอบอกตรงนี้อีกทีว่าดิฉันไม่ใช่คนคลั่งเกาหลี
แม้จะเสพสื่อเกาหลีเยอะพอสมควรแต่ดิฉันก็ไม่ได้คลั่งอะไรเลย
อย่างเดียวที่พร้อมถวายกายและใจให้คือเฮียๆเท่านั้น
เพราะฉะนั้นในกรณีนี้กูจะเขียนแบบเป็นกลาง
ไม่ได้เชียร์และไม่ได้ด่า
หากใครรำคาญที่กูเขียนเรื่องเกาหลีมากก็ไสตูดออกไปซะ
ไม่ชอบเลยพวกที่สาระแนมาค่อนแคะว่าไทยเป็นเมืองขึ้นเกาหลีเหรอครับ
แสดดด มึงน่ะตัวดี ติดการ์ตูนญี่ปุ่น
ติดเรนเจอร์ห่าเหวอะไรจนงอมแงม ไม่ยอมดูตัวเองซะบ้าง
(เราไม่ได้ว่าส่วนรวมนะ เราเข้าใจว่าคนเรามีความชอบของตัวเอง จุดนี้จะชอบก็ชอบไป แต่ไม่ควรไปด่าความชอบของคนอื่น ถ้าไม่ชอบก็เก็บไว้ในใจ หรือจะเอาไปเม้าที่ไหนก็ได้ที่เจ้าตัวเค้าไม่รู้ ไม่ใช่มาขึ้นหราด่าคนอื่นเขาแบบนี้ ช่วยดูตัวเองด้วยว่าบ้าบอและเพ้อเจ้อแค่ไหน ไม่ได้ต่างจากคนอื่นๆเลยนะ มึงน่ะ)
พื้นฐานของดิฉันไม่ใช่คนชอบดูซีรี่ส์
จะเรื่องอะไรก็ช่าง หนังไทย ต่างประเทศ
ไม่เคยดูแบบติดงอมแงมเลย อย่างที่บอกไปแล้วว่ากูสมาธิสั้น
เมื่อก่อนซีรี่ส์ที่ดูจริงจังแบบติดจริงๆคือ Dhama & Greg แล้วก็ Spin City
(เก่าได้อีก 555) แต่พอมันเลิกฉายก็ไม่ได้ดูอะไรต่อแล้ว
และแล้วดิฉันก็ทิ้งห่างมันไป
จนช่วงหลังๆนี่เริ่มดูละครไทยมากขึ้น เน่าบ้างไม่เน่าบ้างกูก็ดู
หนังเกาหลีก็ไม่ค่อยดูหรอกค่ะ ขี้เกียจตื่นเช้า
Full House ที่ฮิตๆกันยังไม่ดูเลย (มาดูแผ่นเอาตอนหลังแล้วก็ติด 555)
แต่ต่อมาที่เริ่มดูก็เพราะป๋านี่แหละ ถ้าป๋าไม่เล่นละคร เราก็ไม่ดู
ละครเกาหลีมีเสน่ห์ในตัวของมัน
จะว่ายังไงดีล่ะ จริงๆแล้วเราเองก็ดูไปไม่กี่เรื่องนะ
แต่พอจะรู้ว่าที่คนเค้าติดกันมันเพราะอะไร
ทั้งเนื้อเรื่อง โลเคชั่น พระเอกนางเอก บลาๆๆๆ
ทุกอย่างลงตัว และ BG ของตัวละครก็มีที่มาที่ไป
ไม่โง่ง้องแง้งเหมือนละครไทยบางเรื่อง
(แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่ชอบดูละครไทย เพียงแต่มันคนละแนวกัน)
คือทุกคนเป็นคนจริงๆอ่ะ แต่ละครไทยบางเรื่องมันไม่น่าจะมีคนแบบนี้ในโลก
เช่นตัวร้ายที่เหี้ยทุกกระเบียดนิ้ว แบบ อีห่า มึงจะเลวไปไหน ทำนองนั้น
อีกอย่างคือบทดีมาก ใครเขียนบทคะ?
คำพูดแต่ละคำช่างสรรหาและกลั่นกรอง บางทีก็ใช้ซิมโบลิค
แม่ง กินใจกูเหลือเกิน เวลาพีคแต่ละทีนี่น้ำตากระเซ็น
ส่วนละครไทย สนุกในแบบของมัน เนื้อเรื่องก็ดี
ถ่ายทำก็ดี แต่ปัญหาของละครไทยคือ "บท"
ไม่เวิร์คมากๆ คนเขียนบทดีๆนี่แทบจะนับเรื่องได้
ละครพวกนี้ถ้าเราไปอ่านหนังสือจากนิยายออริจินอลที่เค้าเขียน
มันจะซึ้งมาก ซึ้งจริงๆ เพราะคนแต่งเค้าใช้ภาษาดี
(ยกตัวอย่างเช่นรากนคราของคุณปิยะพร กับสายโลหิตของคุณโสภาค สองเรื่องนี้อิฮั้นชอบมากๆ ภาษาและโครงเรื่องดีสุดๆ แต่แปลก พอออกมาเป็นละครแล้วกูดูแบบตายด้านได้อีก ไม่มีอารมณ์ร่วมเลย)
ละครเกาหลี รวมทั้งเรื่องก็คือ "สวย" นะ
แต่ละครไทยมันยังมีแหว่งๆวิ่นๆบ้างนิดหน่อย
จุดนี้ต้องเข้าใจกันด้วยว่าเราไม่ได้ด่าละครไทย อันนั้นเราก็ชอบดู
แต่ในบางครั้งมันก็ยังไม่สมบูรณ์แบบ และยังไม่ตีกลุ่มเป้าหมายได้มากพอ
(ละครเกาหลีก็ไม่ใช่ว่าจะดีทุกเรื่อง แต่เราจะพูดถึงเรื่องดีๆว่าทำไมเค้าถึงฮิตกัน)
ละครไทยดีๆไม่ใช่ว่าจะไม่มี แต่เราว่าสมัยนี้มันดีน้อยลงมากกว่า
โปรดักชั่นไม่คอมพลีทเหมือนสมัยก่อน พูดง่ายๆว่าไม่ค่อยเนี้ยบเท่าเมื่อก่อนอ่ะ
แม่ง ภาษาก็ใช้ผิดกันเยอะด้วย
ภาษาเขียนเนี่ย อะไรของมัน อ่านแล้วคันตีน
ไหนๆก็พูดเรื่องนี้แล้ว
พูดต่ออีกนิดเรื่องคนไทยชอบนักร้องเกาหลีเลยดีกว่า
เข้าใจว่าตอนนี้กระแสมันแรง เราเป็นอีกคนที่ชอบตลกคาเฟ่เกาหลี
เราไม่เถียงถ้าใครจะว่าเพราะเราก็ชอบจริงๆ แต่ถามว่าทำไมถึงชอบ
ทำไมผู้หญิงไทยถึงคลั่งนักร้องเกาหลี???
มันคือพื้นฐานของผู้หญิงน่ะค่ะคุณ
จากการวิจัยของกูเองพบว่า ศิลปินเกาหลีสุภาพและถ่อมตัว
มีสัมมาคารวะและกริยามารยาทดีตามสังคมของเขา
ที่ต้องนอบน้อมคนอาวุโส และเป็นพี่ที่ดี เป็นน้องที่น่ารักของคนรอบข้าง
That's why ผู้หญิงไทยถึงชอบผู้ชายเกาหลีและผู้ชายเอเชียค่ะ
เพราะวัฒนธรรมเราใกล้กัน ผู้ชายเอเชีย
(อย่านับพวกหัวรุนแรงและกลุ่มโจรภาคใต้นะคะ)
จะนุ่มนวลและอ่อนน้อมตามวัฒนธรรมของเขา
ซึ่งผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ชอบผู้ชายแบบนี้
80% เลยก็ว่าได้ที่ผู้หญิงจะชอบผู้ชายที่มีอารมณ์ขัน
สุภาพ น่ารัก เฟรนลี่ อ่อนโยน และแน่นอน...หน้าตาดี...
(แต่ถ้าถามว่าให้เป็นแฟนเอารึเปล่า อันนี้ก็แล้วแต่คน เพราะเค้าก็อาจจะแค่ชื่นชมเฉยๆ ไม่ได้ชอบแบบจะเอามาเป็นคู่ชีวิต แต่งงานมีลูก อย่างงั้นก็เว่อร์ไป ผู้หญิงแยกความจริงกับความฝันออกนะคะ ถ้าผู้ชายคนไหนคิดว่ากูชอบนักร้องคนนี้มาก ต้องเอามันมาเป็นผัวให้ได้ ผิดค่ะ ถึงแม้จะยังมีคนคิดแบบนั้นบ้างก็ตามทีแต่มันก็เป็นส่วนน้อยแล้ว อย่าคิดว่าผู้หญิงเพ้อเจ้อ บางทีผู้ชายอ่ะแม่งเพ้อเจ้อกว่าอีก)
ต่างกับศิลปินนักร้องตะวันตก ซึ่งก็โอเค เขารักแฟนเพลง
แต่เขาก็มีความเป็นฝรั่งอยู่ในตัว คือกูก็เป็นตัวกู กูอยากทำอะไรก็ทำ
กูจะแรงกูก็แรง ทำนองนั้น ศิลปินตะวันตกจะดูเท่แบบเพียวๆ
แต่ไม่มีความนุ่มนวลอยู่ในนั้น
(ไม่เกี่ยวกับพวกนักร้องบัลลาดนะ อย่ามาหัวหมอ
กูพูดถึงบุคลิกโดยรวมของตะวันตก)
ในขณะที่ศิลปินเอเชียจะใส่ใจกับแฟนเพลงมากกว่า
คือเหมือนกับว่าเฟรนลี่มากกว่า ปล่อยตัวมากกว่า ทำนองนั้น
และนั่นก็คือสิ่งที่แฟนๆต้องการค่ะ ได้ใกล้ชิดกับคนที่ชอบ
ได้พูดคุยกับพวกเขา ผ่อนคลายและมีความสุขเวลาอยู่ใกล้ๆ
ไม่ต้องเครียดจนประสาทแดก กลัวว่าจะโดนด่าว่ารุกล้ำความเป็นส่วนตัว
แต่จุดนี้มันก็เป็นข้อเสียด้วย
เพราะบางคนแม่งได้คืบก็จะเอาศอก เค้ายอมคุยด้วยก็เสือกไปดึงไปทึ้งเค้า
สันดานคนก็เงี้ย ไม่คิดถึงคนอื่น ตัวเองเอาแต่ได้
(กูกำลังด่าแฟนคลับเด็กเปรตอยู่นะคะ
ไม่รู้ตัวก็รู้เอาไว้ ห้ามเถียงเพราะแม่งเรื่องจริง)
เพราะฉะนั้นพวกที่ด่าคนอื่นฉอดๆโดยที่ไม่ได้เข้ามาสัมผัสด้วยตัวเอง
กรุณาหยุดปากไปโดยพลัน
กูเข้าใจว่าบางทีเพื่อนๆของพวกคุณอาจจะออกอาการบ้าคลั่งมากเกินไป
แต่จุดนี้เชิญไปด่าเพื่อนคุณที่มันบ้าไม่ดูสังคมภายนอกเองนะคะ
อย่ามาด่าส่วนรวม เพื่อนคุณดักดานเอง เชิญไปด่ากันตามสบาย
ศิลปินไม่ว่าจะประเทศไหนก็ตาม
เค้ามีหน้าที่เอนเตอร์เทน ไม่ใช่ความผิดของเค้า
แต่เป็นความผิดของแฟนเพลงเองต่างหากที่ไม่มีลิมิต
ไม่รู้จักควบคุมตัวเอง
เพราะงั้นเวลาจะด่าอะไร ช่วยคิดก่อนด่าด้วย
ดิฉันในฐานะที่เป็นคนบ้าเอง และมีเพื่อนที่บ้าแบบนี้เหมือนกัน
รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
อย่ามาเหมารวม และไม่ต้องไปด่าถึงศิลปิน ไม่ใช่ความผิดเค้า
หรือกูควรจะต้องด่าเรนเจอร์ส้นตีนอะไรของมึงด้วย? มึงถึงจะรู้สึก?
ปล. อู้ว ยาวได้อีก 5555
เริ่มจากละครก่อนเลยนะคะ ไม่เคยดูจบซักเรืองค่ะ จนเพื่อนมันด่า เพราะเพื่อนมีหลายเรื่องเปิดให้ดู คือดูได้ไม่เกินสามตอนค่ะ แล้วถามเพื่อนว่าจบแบบไหน แล้วก็เอาไปเม้าท์เหมือนตัวเองดูจบ เนียนมาก ส่วนตัวแล้วชอบดูเกมโชว์ มิวสิค หรือ คอนเสิตร์มากกว่าค่ะ และนี่คือที่มาของการเป็นสาวกตลกคาเฟ่อย่างที่เรียกกันนั่นแล 
