ถ้าจะคอมเม้น ขอเนื้อๆและสาระ
อย่ามาใส่แค่อีโมชั่น หรือกริยาใดใดก็ตามที่ดูออกว่าไม่ตั้งใจอ่าน
ดิฉันเขียนด้วยแรงทั้งหมดที่มี และใส่ทุกอารมณ์เท่าที่กูจะใส่ลงไปได้
ถ้าไม่อยากคอมเม้นก็อ่านเฉยๆพอ อิชั้นรักของอิชั้น
เพราะงั้น ถ้าเจออะไรขวางหูขวางตาเพียงนิดเดียวกูจะด่าแม่เลย พูดจริงๆ
สาเหตุเพราะมีคนที่ยังฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องมากวนส้นตีนตั้งแต่เช้า
ทำไมคะ พูดกันดีๆไม่เข้าใจหรือยังไง
เราไม่ใช่คนที่จะมาว่าใครง่ายๆ หรือเอะอะก็ด่านะ
แต่อีพวกบอกแล้วยังทำเนี่ย ทำไมคะ ภาษาคนมันเข้าใจยากสำหรับคุณเหรอไง
ขอบอกว่าเราเสียความรู้สึกมาก
รู้จักก็ไม่ได้รู้จักกัน เคยมักจี่กันมั้ย ก็ไม่
ยังจะมีหน้ามาทำคนอื่นเค้าอารมณ์เสียอีก
ไม่ได้ขอให้มาคอมเม้นเลย เม้นอีโมตัวเดียว
เม้นทำเหี้ยไร ไม่ได้เรื่องอะไรขึ้นมาเลย
ไปฝึกการอ่านมาใหม่เลยไป
ถ้าไม่ญาติเสียซะมั่งคงจะไม่รู้สึกหรอกมั้ง
-----------------------------------
ในที่สุดก็ถึงวันนี้จนได้
ความจริงเรารู้อยู่แล้ว
แต่เราก็นึกไม่ถึงว่าจะเป็นวันนี้ (5 ธค.)
ไปแล้ว...เปี๊ยะจากไปแล้ว...
15 ปีที่อยู่ด้วยกัน....15 ปีที่เป็นทุกอย่างในชีวิตของเรา
เปี๊ยะไม่อยู่อีกแล้ว.....
เราอยู่กับเปี๊ยะตั้งแต่ตอนป.4 จนตอนนี้เรียนจบมาจะสองปีแล้ว
ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่มีมัน ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่ได้อยู่กับมัน
อันที่จริงอาการของเปี๊ยะมันก็เริ่มมานานละล่ะ
ตั้งแต่ต้นปี แต่มันแค่ไอนิดๆหน่อยๆ บวกกับสภาพอากาศไม่ปกติ
ก็เลยนึกว่ามันแพ้อากาศเฉยๆ
มาถึงกลางปี เปี๊ยะเริ่มไอมากขึ้นละก็ถี่ขึ้น
ตอนนี้รู้แล้วว่าเป็นโรคพยาธิหนอนหัวใจ
เพราะมันแก่แล้ว สภาพร่างกายเลยมีภูมิต้านทานน้อยกว่าหมาทั่วไป
หมอบอกอาจจะอยู่ได้แค่สามเดือน....
ตอนนั้นเราช็อคมาก ไม่รู้ว่าโรคพอเป็นแล้วมันจะรุนแรงขนาดนี้
ร้องไห้ทั้งคืน ร้องแบบน้ำตาไม่หยุดไหล
แต่ตอนนั้นมันยังพอมีเวลา....
จนมาถึงตอนนี้ วันนี้...
เปี๊ยะอยู่มาได้อีก 6 เดือน
นานแบบที่หมอบอกว่าคิดไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะอยู่นานเท่านี้
แต่อาการเปี๊ยะก็เริ่มแย่แล้ว แย่ลงทุกที
ตัวบวม ท้องบวม ขาบวม เพราะตับไม่ทำงานแล้ว
น้ำท่วมปอด หายใจลำบากมากแล้วก็ยังมีอาการไออยู่
แต่เปี๊ยะก็พยายาม....
พยายามจะอยู่เพื่อเรา พยายามจะอยู่ทั้งๆที่ตัวมันเองก็ทรมานมาก
เราก็รู้...เรารู้ว่ามันทรมานมากแค่ไหน
ทั้งรัก ทั้งสงสาร ไม่อยากรั้งมันไว้อีกแล้ว
แต่เรายังทำใจไม่ได้ถ้ามันจะไป....
ความรักมันสื่อถึงกันได้จริงๆนะ
จะคนกับคน คนกับสัตว์ หรือคนกับอะไรก็ช่าง
มันสื่อถึงกันได้จริงๆ
วันที่เปี๊ยะไป เปี๊ยะเลือกที่จะไปในวันที่ทุกคนอยู่บ้าน
พ่อ แม่ พี่ เรา อยู่บ้านกันหมด นั่งดูทีวีในห้องเดียวกัน
ส่วนมันก็นอนอยู่หน้าทีวี
ถ้าเป็นวันอื่น จะไม่นั่งพร้อมหน้ากันขนาดนี้
เพราะวันธรรมดา ทุกคนกลับบ้านไม่ตรงกัน
บางทีมาแล้วก็ไม่ได้มานั่งพร้อมกันอย่างงี้
จริงๆเมื่อวานเราเกือบจะออกจากบ้านแล้ว อีกนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น
กำลังแปรงฟัน ปิดคอม เตรียมออกจากบ้านแล้ว
ถ้าแม่จะไม่มองเปี๊ยะ แล้วถามขึ้นมาว่า "มันหายใจรึเปล่า?" ซะก่อน
วูบแรกยังไม่คิดอะไร เพราะปกติตอนมันนอน มันจะหายช้าๆ
แต่พอเห็นว่ามันเงียบจริงๆ ท้องไม่กระเพื่อมจริงๆ เราก็ชักจะเอะใจเลยเข้าไปดู
เปี๊ยะไม่หายใจแล้ว....
มันหลับ นอนๆอยู่แล้วก็หลับไปเลย
ไม่ทรมาน ไม่เจ็บปวดอะไรทั้งสิ้น
จะให้พูดว่ายังไงล่ะ เราเสียใจ เสียใจมาก
แต่เราก็โล่งใจ ดีใจที่มันสบายแล้ว
เปี๊ยะจะไม่ทรมานอีกแล้ว เพราะหลังๆนี่มันเดินเองก็ไม่ได้
กินอะไรเองไม่ได้ เราต้องอุ้มมัน ป้อนอาหารมันตลอด
มันก็ยื้อตัวเองไว้เต็มที่แล้ว ยอมทรมานเพราะจะอยู่กับเรา
แต่มันคงยื้อไว้ไม่ไหว มันก็เลยเลือกที่จะไปต่อหน้าทุกคน
นอนตรงที่พ่อ แม่ พี่ เราอยู่ เพื่อจะลาทุกคน เพื่อจะให้ทุกคนได้รู้.....
เรานอนกอดมันอยู่เกือบชั่วโมง
กอดมันจนตัวมันเริ่มแข็ง เราถึงต้องเอาไปฝัง
ก็อยู่ข้างๆกันนี่แหละ ฝังใต้ต้นกล้วยหลังบ้าน
ซึ่งติดหน้าต่าง ละก็อยู่หน้าคอมเราเอง
Rest In Peace นะที่รัก รักมาก...รักมากจริงๆ
รักที่สุดในโลก....
(อันนี้ตัวผู้นะฮะ แต่เวอร์จิ้นตลอด 15 ปี ฮี่ๆๆ บ่ได้ทำหมันด้วย)
เปี๊ยะน่าจะรู้ว่าเค้ารักเปี๊ยะมากแค่ไหน
15 ปีที่อยู่ด้วยกัน 15 ปีที่มีทุกสิ่งทุกอย่าง
เปี๊ยะไม่ใช่แค่หมา ไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง
แต่เปี๊ยะเป็นเพื่อนของเค้า เป็นทุกอย่างของเค้า
จนวันนี้ที่เค้าเขียน เค้าร้องไห้ไปไม่รู้กี่รอบแล้ว
ไม่ได้ร้องเพราะเสียใจ เพราะเค้ารู้ว่าเปี๊ยะมีความสุขแล้ว ไม่ทรมานอีกแล้ว
แต่ที่ร้องเพราะเค้าคิดถึง คิดถึงมาก
ร้องจนไม่มีน้ำตาเหลือแล้ว ต่อมมันไม่ผลิตแล้วอ่ะ
เปี๊ยะอยู่กับเค้าตั้งแต่ป.4...จนถึงตอนนี้ เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมาก
เปี๊ยะไม่ใช่หมาประเภทว่าง่าย หรือเชื่อง หรือฝึกให้ทำอะไรง่ายๆ
แต่เปี๊ยะเป็นหมาที่เรียกว่าเพื่อน เป็นเพื่อน เพื่อนที่คอยอยู่ข้างๆเค้า.....
แบบที่สั่งแล้วทำ สั่งแล้วเดินตาม....เค้าไม่ต้องการแบบนั้น
เวลาที่เค้าร้องไห้ เปี๊ยะไม่เคยอยู่ห่างเค้าเลย
เวลาเค้าเสียใจ เปี๊ยะไม่เคยหนีไปไหน
แค่นั่งอยู่เฉยๆ นั่งอยู่ข้างๆเค้า นั่งเงียบๆเป็นเพื่อนเค้า
แค่นั้นก็พอแล้ว พอแล้วจริงๆ
แต่ตอนนี้ หรือ ณ ตอนนี้ เวลาที่เค้าร้องไห้
ตอนนี้ที่เค้ากำลังร้องไห้อยู่
เปี๊ยะก็ไม่ได้อยู่ข้างเค้าๆอีกแล้ว
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เค้าอยากให้เปี๊ยะรับรู้ไว้เสมอว่า
เค้าไม่เคยเลิกคิดถึงเปี๊ยะเลย ไม่เคยเลย...ไม่เคยแม้แต่วินาทีเดียว......
Wherever you are tonight. I'll see you in my dreams
Wherever I go tomorrow.You'll be here next to me
And though we are a world apart
I know you'll never be that far
'Cause here in my heart There's a picture of us
Together forever Unfaded and unbroken
Wherever you are Your love covers me
Forever more you'll be Here in my heart
Whenever I miss you so much. It's more than I can bare
I won't cry, I'll just close my eyes
And know you'll be there
Your kiss and your touch. I'll never forget
'Cause you're as close As my very next breath
'Cause here in my heart There's a picture of us
Together forever Unfaded and unbroken
Wherever you are Your love covers me
Forever more you'll be Here in my heart
And though we are a world apart
I know you'll never be that far
'Cause here in my heart There's a picture of us
Together forever Unfaded and unbroken
Wherever you are Your love covers me
Forever more you'll be Here in my heart
My heart
เพลงนี้จริงๆมันก็ไม่เชิงใช้ในกรณีนี้อ่ะนะ
แต่มันใช้กับคนรัก แล้วความหมายมันดีมากๆ
เราร้องไห้ทุกครั้งที่ฟัง......
ปล. ถ้าใครไม่เข้าใจเรื่องการเลี้ยงหมา
หรือการอยู่กับใครซักคนมานานกว่า 90% ของชีวิต
ถ้าสงสัยนักว่าทำไมกูถึงคร่ำครวญนัก
ก็จงไม่เข้าใจต่อไปเถอะ เรื่องแบบนี้มันต้องเกิดกับตัว
แล้วซักวันคุณก็จะเข้าใจ
นส. แทซ -- 8 ธค. 50
edit @ 8 Dec 2007 03:34:53 by อูฐศรีของซอง(ผ้าป่า..)
edit @ 8 Dec 2007 12:47:43 by อูฐศรีของซอง(ผ้าป่า..)
